يا : ابو الحسين ) حسينى غورى هروى معروف به « امير حسينى » يا « حسينى سادات » از بزرگان عرفاى قرن هفتم و هشتم و از جملهء شاعران و نويسندگان معروف پارسىگويست كه در شعر « حسينى » تخلّص مىكرد « 1 » . مولد وى شهر « غزيو » يا « گزيو » از بلاد غور بود ولى

--> - از صفحهء پيش * حبيب السير چاپ تهران ج 3 ص 379 * رياض العارفين هدايت ص 104 - 108 * تذكرة الشعراء دولتشاه ص 246 - 249 * هفت اقليم امين احمد رازى چاپ تهران ج 2 ص 124 - 127 * تاريخ فرشته چاپ هند ج 2 ص 762 - 763 * كشف الظنون حاج خليفه بند 1518 و 947 * نفحات الانس جامى چاپ تهران ص 605 - 606 * بهارستان سخن ص 312 - 316 * تاريخ مفصل ايران ( عهد مغول ) ، مرحوم عباس اقبال آشتيانى ، چاپ دوم ص 545 * تاريخ نظم و نثر در ايران و در زبان فارسى ، مرحوم سعيد نفيسى ، تهران 1344 شمسى ، ص 169 و 742 * مجالس العشاق چاپ هند ص 126 - 128 * آتشكدهء آذر چاپ آقاى دكتر سادات ناصرى ج 2 ص 597 ببعد * مجمع الفصحا ج 2 ص 14 - 15 * فهرست نسخ خطى كتابخانهء مجلس شوراى ملى ج 3 بتحقيق آقاى ابن يوسف شيرازى ص 623 - 626 * از سعدى تا جامى چاپ دوم حاشيهء صفحات 188 - 189 ( 1 ) - باد اندر دور بزم حق مدام * جرعه‌چين او حسينى و السلام * دامن يك بندهء آزاد گير * از حسينى اين نصيحت يادگير و موارد متعدد ديگر .